2018-06-07

Strategie półkulowe

Problematyce odmienności w przetwarzaniu informacji przez  kontralateralne ośrodki mózgowe poświęcono niezliczone publikacje, obszerne badania, konferencje czy dyskusje. Wskazują one na stopniowe rewidowanie poglądów w danej kwestii od podejścia traktującego obie półkule, jako niemal niezależne byty, poprzez stanowisko charakteryzujące się ignorowaniem tezy o dominacji jednej półkuli w przypadku określonych funkcji1 do przekonania, w perspektywie którego dominacja półkulowa nie oznacza pełnej odpowiedzialności jednej półkuli za określoną funkcję.

Zgodnie z powyższą koncepcją podstawowa różnica między półkulami dotyczy sposobu przetwarzania i analizowania informacji3 . W lewej półkuli bodźce analizowane są w sposób analityczny, sekwencyjny, natomiast w prawej – holistycznie, całościowo, a wszystkie cechy bodźca ujmowane są równocześnie1.

Może to oznaczać, że złożone procesy psychiczne odzwierciedlają funkcjonowanie obu stron mózgu na wszystkich poziomach układu nerwowego, a teorie wyjaśniające związek między tymi procesami, muszą uwzględnić fakt, iż funkcjonowanie układu nerwowego ma charakter zintegrowany2.

PRZEJDŹ DO CZĘŚCI PRAKTYCZNEJ


  1. Cieszyńska, J., Korendo, M.. (2008). Wczesna interwencja terapeutyczna. Kraków: Wydawnictwo Edukacyjne.
  2. Florkiewicz, V. (2013). Znaczenie lateralizacji w kształtowaniu się percepcji człowieka w nowym ujęciu koncepcyjny. (niepublikowana praca doktorska)Toruń: UMK
  3. Grabowska, A. (2002). Świat wielkiego mózgu. Charaktery, 3, s. 21 – 23.